Interea tamen officii nostri esse putamus admonere, quod iam dudum ad- uersarii obtendere in publicum ausi sint ipsos dominos legatos per se nihil in hoc pacis negotio agere posse, sed prorsus a nutu et directione praefati domini marchionis dependere, adeo ut, nisi is quoque adsit, cum caeteris nihil omnino concludi possit. Atque hinc rex quoque Daniae motus tum per legatos suos Osnabrugae Caesareae maiestatis legatos tum suam maiesta-tem ipsammet Viennae per suum residentem hoc nomine interpellauerit, quod, si ergo procedente tractatu aduersariis de huiusmodi relationibus sub- oleat, verendum certe erit, ne hinc aliqua rei communi difficultas oriatur.

De exsequendis visitationum et salutationum officiis habemus singularia mandata a Caesare, et primo quidem, quomodo legatum pontificium ac dein Venetum salutare quaeque apud utrumque occasione salutationis proponere debeamus, inprimis quod Venetus eo, quo reliqui regii legati, honore et officio salua dignitatis et ordinis praerogatiua excipiendus sit, qua quidem in re utrobique nullam fore difficultatem existimamus.

Quod autem ad legatos regis christianissimi attinet, iubemur expectare, donec se apud legatum apostolicum legitimaverint nobisque aduentum suum denunciauerint, tum demum ipsos velut hospites in terris Caesaris aduenientes salutare et invisere. De Hollandis nulla nobis visitationum aut salutationum officia iniuncta: audiri tamen, si quid proponere vellent, eorumque postulata cum dominis legatis regis catholici conferri debere. In caeteris beniuolentiae signa non abnuenda, quod termini neutralitatis, qui dudum Ratisbonae anno, ni fallor, 1630 erga ipsos observati

Statt eines vom Kaiser abgelehnten förmlichen Neutralitätsvertrages war es 1630 zu Verein- barungen über die Räumung der jülich-klevischen Gebiete durch die Truppen aller krieg führenden Parteien gekommen. Vgl. M. C. Londorp IV S. 116ff.

Ratihabitionem nouam praeliminarium ad manum esse perlibenter audiui- mus, quod tamen res ista proprie dominum comitem Auersperghium con- cernat, conuenire putamus, ut ipse prius certior reddatur, quod si placeat nobis eandem consignari haud aegre parebimus dataque syngrapha recipie- mus. Rogamus autem dominos legatos, ut ipsi quoque ad eundem Auers- pergium scribere ne graventur.

Ad haec Brunus: Confirmari nostra oratione, quae hactenus liberaliter et prolixe polliciti simus, ideoque magis sese ad mutua officia obligari, gra- tiasque agere, quod ipsos de obiectionibus aduersariorum informare volu- erimus; fieri tamen ipsis iniuriam, sese omnes et singulariter singulos suf- ficientibus plenipotentiis instructos esse, adeo ut singuli potestatem habe- ant tractandi et concludendi, paratosque si cupiamus authographa ipsa nobis exhibere. Quod autem ad instructiones et informationes seorsim datas atti- net, esse istas documenta separata nec quenquam legatorum ad communica- tionem eorum in publicum obligari, sicut nec ipsi Galli suas ostenturi sint. Quae circa visitationum et salutationum officia a nobis commemorata, per- libenter se audiuisse ac talia esse, quae et ipsi in multis sequi possint. Esse tamen nonnullas considerationes circa visitationem et salutationem Gallo- rum nec sibi per omnia consultum videri, ut expectetur, donec aduentum suum nobis indicassent aut sese ad legatum apostolicum legitimassent. Quid enim, si ipsi priores aduenissent? Auersperghio ut, quid de ratihabitione fieri velit, scribatur se non abnuere.

Nos pro oblata communicatione plenipotentiarum gratias egimus modeste excusantes opus non esse, quod nulla nobis dubitandi caussa subsit. Addubium circa visitationes videri et nobis ea de re Caesarem interpellari de- bere, cum satis adhuc temporis, priusquam Galli adueniant, superfuturum credamus. Sin vero praeoccuparent, nos cum dominis legatis consilium ex arena capturos, quid facto opus videatur. Ita soluto colloquio domum rediere.

5 Misit] am Rande: Plenipotentia Hispanica.